Drogowskaz 3

Duch Święty, który od Ojca i Syna pochodzi, jest Dokonawcą dzieła zbawienia, Mocą ożywiającą Kościół i inspirującą życie dzieci Bożych oraz Uświęcicielem. Dlatego opieczętowany Duchem Świętym w sakramencie chrztu świętego i bierzmowania, jako świątynia Boga chcę prowadzić życie w Duchu, otwierać się na Jego wylanie, przyjmować Jego natchnienia i moc do odnoszenia zwycięstwa nad Złym i do świętego życia polegającego na składaniu duchowych ofiar miłych Bogu.

Duch Święty jest dokonawcą dzieła zbawienia w tym sensie, że działa jako Bóg w nas i ma za zadanie przyswajać w nas owoce zbawienia. Gdy pośle Ojciec innego Parakleta – Pocieszyciela, to On przypomni wam wszystko i nauczy was. Duch Święty ma cię wychować, byś był jak Jezus. Jest, więc Dokonawcą dzieła zbawienia, bo przyswaja i sprawia, że możemy te owoce Męki i Śmierci przeżyć oraz niejako wszczepić w siebie. Jest także Mocą Bożą ożywiającą Kościół. Duch – greckie pneuma czy hebrajskie ruah – oznacza przede wszystkim podmuch, coś co wprawia w ruch, dmuchnięcie, burza, która przychodzi z mocą, rozwala skały, porusza, nadaje dynamizm. Duch Święty jest tą Osoba Bożą, która przychodzi niczym Boży podmuch, aby zdynamizować życie chrześcijańskie. Ten, kto nie przeżył wylania Ducha Świętego, kto nie przeżył odnowy w Duchu Świętym jest martwym, statycznym chrześcijaninem. Ma dwie lewe ręce w sprawach duchowych i kościelnych. Nie czuje potrzeby robienia czegokolwiek. Nie czuje się zdynamizowany. Ktoś, kto otwiera się na światło Ducha Świętego czuje się tak wewnętrznie przynaglony, że nie może usiedzieć na miejscu. On musi przez to tchnienie Ducha, ewangelizować, działać, pełnić wolę Bożą. Duch Święty jest Mocą ożywiającą Kościół i inspirującą życie dzieci Bożych. Inspiruje życie dzieci Bożych, a na to życie składa się myślenie, chęć, działanie. Duch Święty inspirując życie dzieci Bożych inspiruje wszystkie nasze akty, wszystkie nasze sprawy. Bóg jest w nas sprawcą chęci i działania zgodnie z Jego wolą. Duch Święty oświeca nasz rozum, umacnia naszą wolę, uświęca wszystkie nasze czyny. Gdy podejmujesz uczynek Duch Święty daje ci łaskę Chrystusa, która wspiera twoje uczynki i te uczynki stają się święte, są miłe Bogu.

 

Duch Święty jest Uświęcicielem. Co to znaczy, że jest święty? Święty przynależy do Boga. Oznacza, że jest nietykalny, doskonały. Świętość oznacza sferę, wg filozofii, transcendencji Bożej. Czyli tego, jak Bóg przekracza człowieka. Bóg jest tak wielki, że można powiedzieć, że mieszka w niedostępnej światłości, w Jego sferze świętości.  My do tej sfery świętości nie mielibyśmy żadnego dostępu, gdyby Bóg nie udzielił nam Ducha Świętego. Stąd Duch Święty jest Uświęcicielem, tzn., że wprowadza nas w sferę Świętego Boga i daje nam dostęp do tej świętości. Żydzi tak bardzo przeżywali tajemnicę świętości Boga, że miejsce mieszkania Bożego, gdzie była Arka Przymierza, miejsce najświętsze było niedostępne dla ludzi. Tylko arcykapłan (wszystko musiało być zadymione przez dymy kadzielne) raz w roku wchodził tam złożyć ofiarę przy mrocznym zakadzeniu, żeby czasem świętość Boża go nie przeraziła, bo był grzesznikiem. Lud żydowski przeżywał świętość Boga, jako sferę tak świętą, że mogła zabić człowieka. Wierzono, że kto ujrzy Boga musi zginąć. Gdy Zachariasz przebywa zbyt długo w świątyni wychodzi niemy, ponieważ za długo był w sferze świętości Boga. Dla grzesznika obecność wobec świętości Boga jest szkodliwa. Teraz w Chrystusie, który nas odkupił, Duch Święty włącza nas w sferę najświętszego Boga. Nie musimy się Boga lękać, bo Duch Święty nas uświęca. Duch Święty przychodząc włącza nas już w chrzcie w wewnętrzne życie Boże. Jest, więc Uświęcicielem. Nie oznacza to tylko tyle, że komunikuje nam udoskonalenie Chrystusa i działamy w sposób święty, bez grzechu, ale wprowadza nas w życie, w bliską relację, w sferę duchową oraz przebóstwia nas. Duch Święty jest Bogiem w nas, który przychodzi zamieszkać w świątyni i w tym momencie jesteśmy przeniknięci, chociaż tego nie widać na zewnątrz, tak świętą obecnością Boga, która potrafi nawet zabić grzesznika. Gdy modlimy się o to, by Duch Święty przychodził z jeszcze większą mocą - mocą uświęcającą, to człowiek zostaje jej poddany, co skutkuje spoczynkiem w Duchu Świętym. W przypadku osób zniewolonych widzieliśmy efekty ingerencji Bożej mocy, która w konflikcie z mocami demonicznymi powoduje, że demon nie jest w stanie jej wytrzymać i może człowiekiem rzucać. Demon nie może wytrzymać przed Świętym Bogiem, przed Duchem Świętym, dlatego też wzywanie Jego mocy jest dla nas zbawcze. Duch Święty przychodzi i uświęca tą świątynię, którą uświęcił przez chrzest. Przychodzi i usuwa z tej świątyni wszelkie obecności złych duchów.

Duch Święty opieczętowuje („opieczętowany” to biblijne określenie z Ef 1,13). Pieczęć oznacza przynależność „do”. Pieczętowano, np. niewolników, aby było wiadomo, do kogo należą. Oznacza to, że przez pieczęć Ducha Świętego przynależymy do Boga. Dokonuje On opieczętowania przez sakramenty chrztu świętego, bierzmowania oraz kapłaństwa wyciskając na naszej duszy niewidzialną pieczęć. Dlatego powinniśmy prowadzić życie w Duchu i otwierać się na Jego wylanie (wylanie – obraz biblijny przypominający wylanie wody, gdyż Duch Święty często jest ukazywany w obrazie wody, która wylewana napełnia. Wylewana woda na spękaną wodę sprawia wzrost roślin). Stąd obraz wylania Ducha w tekstach biblijnych oznacza przychodzenie Ducha Świętego ożywiającego, który jak woda wsiąka, przenika poszczególne cząstki gleby, sprawia życie.

Jezus na pustyni zwycięża Złego w mocy Ducha. Ludzkimi siłami nie zwyciężymy diabła w żaden sposób, a jest to nasz realny przeciwnik. W tym punkcie Drogowskazów o Duchu Świętym jest mowa o duchu złym, którego działanie jest zupełnie przeciwne do Bożego. Wyznajemy wiarę w Ducha Świętego, Uświęciciela pochodzącego od Boga, jako trzeciej Osoby Bożej, która jest tak mocna, że potrafi On zwyciężać wszelkie duchy przeciwne, wszelkie złe moce, które są tylko stworzeniami. Z jednej strony Duch daje nam moc zwycięstwa nad mocami zła, a z drugiej strony pozytywnie uzdalnia nas do świętego życia. Duch Święty nie tylko coś usuwa (przeszkodę, przeciwnika), ale daje nam moc do czegoś więcej. Do budowania, rozwijania się. Nie wystarczy człowieka wypróżnić z grzechów. Trzeba go jeszcze napełnić łaską, siłą, aby tworzył coś konstruktywnego. Jest to istotny aspekt chrześcijaństwa. Zbawienie nie polega tylko na tym, że Jezus nas oczyszcza z grzechów. Nie można poprzestawać na tym, że pójdzie się do spowiedzi świętej i grzechy zostaną usunięte i na tym koniec. To dopiero początek. W momencie, kiedy grzech jest usunięty, trzeba otworzyć się, by Bóg napełniał nas łaskami, byśmy wolni zaczęli żyć budując i tworząc to wszystko, co piękne, co Bóg dla nas przygotował.

Duch Święty nie tylko usuwa moce zła, ale umacnia do świętego życia polegającego na składaniu duchowych ofiar miłych Bogu. „Duchowe ofiary” to też stwierdzenie biblijne. To składanie siebie w Duchu Świętym całego mojego życia i wszystkich czynów dobrych pochodzących z inspiracji Ducha i spełniania w mocy Ducha. Wszystkie uczynki dobre spełniane w stanie łaski uświęcającej mają charakter liturgiczno – kultyczny.

(komentarz wygłoszony przez ks. dra Włodzimierza Cyrana na rekolekcjach Wspólnoty w Brennej w lutym 2000)

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information