Drogowskaz 6

Liturgia, zwłaszcza eucharystyczna, jest źródłem i szczytem życia Kościoła; dokonuje się w niej uwielbienie Boga i uświęcenie człowieka przez zbawcze spotkanie z Chrystusem w Duchu Świętym. Dlatego z wiarą w obecność Zmartwychwstałego chcę często w niej uczestniczyć, szczególnie w liturgicznych i paraliturgicznych spotkaniach Wspólnoty i własnej parafii, czynnie angażując się w różnorodne posługi odpowiednio do powołania i posiadanych charyzmatów.

Trzeba ogólnie powiedzieć, że liturgia jest miejscem objawienia się Kościoła. W liturgii Kościół objawia najpełniej swój charakter: wspólnotowy, ludu Bożego i nadprzyrodzony. Kościół objawia się na zgromadzeniu liturgicznym. Na co dzień, gdy żyjemy swoimi sprawami tego Kościoła nie widać. Natomiast Kościół, tak jak jest ustrukturowany, jak on faktycznie działa, jego charakter nadprzyrodzony objawia się właśnie na zgromadzeniu liturgicznym. Liturgia jest szczególnym miejscem objawienia Kościoła i można powiedzieć, że jest jego wizytówką. Jeśli dana wspólnota kościelna jest po prostu niechlujna, albo rozbita, podzielona, to taka sama będzie liturgia. Jeśli wspólnota kościelna żyje Bogiem i stara się o doskonałe posłuszeństwo Bogu w Kościele, to liturgia jest „na medal”, jest dopracowana w każdym szczególe, jest piękna. Liturgia objawia naszą duchowość, odpowiedzialność wobec Pana Boga za te wielkie Misteria i nasza wiarę w to, czego Bóg w niej dokonuje. Jeżeli ktoś nie ma wiary, to będzie liturgię sprawował niechlujnie. Ponieważ mamy tu do czynienia z wielkim Misterium, wymaga ono ogromnego zaangażowania. A ponieważ wymaga ogromnego zaangażowania, to brak tego zaangażowania świadczy o braku wiary. Nie ma innego miejsca, które lepiej obrazuje Kościół. Aby poznać swoją wiarę i wiarę poszczególnych parafii, czy osób, to należy popatrzeć jak wygląda liturgia.

Liturgia jest też szczególnym miejscem objawienia się życia Kościoła, dlatego że jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego, życia Kościoła. Jako źródło życia Kościoła, z liturgii wszystko wypływa i tu bierze swój model i początek. O co właściwie tu konkretnie chodzi? Ustrukturowanie Kościoła objawia się w liturgii. Pierwotnie to biskup jest tym, który przewodniczy liturgii Kościoła. Biskup konsekruje prezbiterium, które go wspomaga. W danej wspólnocie liturgii przewodniczy delegowany przez biskupa prezbiter. Tu objawia się hierarchiczna struktura Kościoła: mamy biskupów, kapłanów, diakonów. Oni wg hierarchii sprawują święte czynności odpowiednio do święceń i władzy. Następnie po nich idą posługi liturgiczne, które nie są sakramentalnymi święceniami, ale są udzielane też do posług w Kościele. To jest punkt, który trzeba, by we wspólnocie Mamre nabrał konkretnych wymiarów. Może kiedyś biskup będzie udzielał posług naszej wspólnocie, poszczególnym ludziom, posług liturgicznych, takich jak akolita czy lektorat. Akolitat – to posługa nadzwyczajnego szafarza Eucharystii. Gdy nie ma wystarczającej ilości kapłanów i diakonów, akolita może udzielać Komunii św., albo ją zanieść chorym. W Kościele pierwotnym było więcej funkcji np. był diakon i diakonisa. Diakonisa posługiwała przy chrzcie św. kobiet. Była też m.in. instytucja tzw. wdów, kobiet starszych, które poświęcały się na służbę Kościołowi.

W Kościele jest wreszcie miejsce na posługi charyzmatyczne. Zgromadzenie liturgiczne nie tylko jest hierarchicznie uporządkowane, nie tylko na mocy święceń ktoś pełni funkcję, na mocy udzielonego akolitatu czy lektoratu, ale również udzielane przez Ducha Świętego charyzmaty uzdalniają do pełnienia we wspólnocie liturgicznej funkcji posługujących i budujących Kościół. Zgromadzenie liturgiczne jest otwieraniem się na łaskę, stąd poza tymi hierarchicznymi urzędami i posługami jest miejsce na zaangażowanie pozostałych wiernych wg powołania i charyzmatów. Rozeznanie tych charyzmatów prowadzi do tego, że Kościół może powołać danego charyzmatyka do posługi. Nie jest to udział samozwańczy, lecz Kościół powołuje tego, kto wyraża gotowość i u którego Kościół rozpoznaje obecność charyzmatu. To rozpoznanie przypomina rozpoznanie powołania kapłańskiego. Nie wystarczy powiedzieć: idę do seminarium i chcę być księdzem, ale Kościół rozeznaje, czy ktoś ma powołanie kapłańskie. Przez sześć lat pobytu w seminarium jest poddawany rozeznaniu przez Kościół, czy się do tego nadaje: czy zdaje egzaminy, czy jest w stanie żyć tak, żeby te posługę pełnić. W pewnym sensie Kościół też powołuje kapłanów. Jeżeli w danej wspólnocie Kościoła jest za dużo księży, to Kościół może danej osobie z autentycznym powołaniem kapłańskim powiedzieć, że na razie nie jest potrzebna Kościołowi jako kapłan.
„Liturgia, zwłaszcza eucharystyczna, jest źródłem i szczytem życia Kościoła; dokonuje się w niej uwielbienie Boga i uświęcenie człowieka przez zbawcze spotkanie z Chrystusem w Duchu Świętym”. W tym punkcie wspomniane są dwa nurty w liturgii: nurt uwielbienia Boga, latreutyczny, wznoszący i nurt zbawczy, soteriologiczny, zstępujący. Uwielbiamy Boga, a On udziela nam łaski i nas zbawia. W liturgii dokonuje się zbawczy dialog, zbawcze spotkanie z Chrystusem w Duchu Świętym. Duch jest tym, który inspiruje i ożywia liturgię. W liturgii spotykamy się z Chrystusem, a przez Chrystusa z Ojcem. Dlatego nasze zobowiązanie jest takie: „z wiarą w obecność w Zmartwychwstałego w liturgii, chcę często w niej uczestniczyć, szczególnie w liturgicznych i paraliturgicznych spotkaniach wspólnoty i własnej parafii”. Paraliturgiczne spotkania - to zgromadzenia na podobieństwo liturgicznych. Liturgia w sensie ścisłym oznacza sakramenty, sprawowanie sakramentów. Paraliturgiczne zgromadzenia to pewne nabożeństwa, czy sakramentalia, błogosławieństwa itd. na podobieństwo sakramentów. Jest tu mowa o spotkaniach wspólnoty i parafii. Ktoś, kto jest członkiem wspólnoty Mamre i nie tylko, ma obowiązek tam, gdzie mieszka uczestniczyć normalnie w życiu parafii. Zaangażowanie w liturgię parafialną jest pewnym konkretnym drogowskazem. Masz angażować się w różnorodne posługi odpowiednio do powołania i posiadanych charyzmatów w życiu swojej wspólnoty parafialnej i wspólnoty „Mamre”.

(komentarz wygłoszony przez ks. dra Włodzimierza Cyrana na rekolekcjach Wspólnoty w Brennej w lutym 2000)

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information