Drukuj

Wewnętrzna struktura Wspólnoty (urzędy i charyzmaty)

1. Moderator, Rada
2. Prorocy
3. Ewangelizatorzy
4. Odpowiedzialni (księża - asystenci kościelni, regionalni, animatorzy małych grup, animatorzy diakonii)
5. Nauczyciele
6. Posługujący i inni charyzmatycy

 

      Ad 1. Zgodnie ze Statutem Wspólnoty §14 i 15 władzę Wspólnoty stanowią Moderator i Rada Wspólnoty wraz z kapłanami delegowanymi przez biskupów do pomocy.

Wybór władz dokonuje się zgodnie ze Statutem.

Wykonywaniu władzy przez Moderatora i Radę Wspólnoty służy powołany Sekretariat, który nie jest organem władzy, lecz służy usprawnieniu, wymianie informacji, organizacji życia wspólnotowego oraz spełnia zadania zlecone przez Moderatora.

 Decyzje Rady winny być poprzedzone modlitwą o rozeznanie w ramach samej Rady, ewentualnie rozeznaniem przez grupę proroków wyznaczonych przez Moderatora. Do tej grupy Moderator może powołać osoby, które są członkami Wspólnoty i zostały rozeznane ich charyzmaty prorockie w wystarczającym stopniu, aby Rada mogła zaufać ich proroctwom w kwestiach rozeznania drogi Wspólnoty.

     Ad 2. Charyzmat Wspólnoty domaga się pielęgnowania charyzmatu prorockiego, aby on nie zgasł, ponieważ słowo prorockie stanowi istotny czynnik w poznawaniu woli Bożej we Wspólnocie.

Posługa tej grupy winna dokonywać się zgodnie z zasadami podanymi w 1 Kor 14 i z rozporządzeniami Moderatora.

      Ad 3. Z racji na jeden z najistotniejszych celów Wspólnoty, którym jest ewangelizacja, szczególne miejsce zajmują osoby delegowane do misji ewangelizacji. Zgodnie z nauczanie Kościoła świeccy ewangelizatorzy pełnią rolę wspomagającą wobec kapłaństwa hierarchicznego (i działają w jedności z nim) realizującego mandat misyjny Chrystusa. Należy dbać o rozeznanie charyzmatów ewangelizacji, uzdrowień, uwolnień i innych, które służą ewangelizacji, oraz dbać o rozeznanie powołania poszczególnych świeckich do dzieł ewangelizacji.

Świeccy ewangelizatorzy (wraz z Moderatorem) stanowią trzon Wspólnoty misji.

Do ewangelizatorów należy:
- wspomaganie kapłanów w określonym przez nich zakresie, 
- z mandatu Władzy Wspólnoty organizują poszczególne dzieła ewangelizacji 
- uczestniczą w głoszeniu Ewangelii, dawaniu świadectwa
- uczestniczą w prowadzeniu wystąpień ewangelizacyjnych 
- i posługują charyzmatami.

Należy troszczyć się o ich wykształcenie teologiczne oraz, w miarę możliwości, starać się dla nich o misje kanoniczną do przepowiadania słowa.

     Ad 4. Rada Wspólnoty powołuje odpowiedzialnych diecezjalnych za grupy w danych diecezjach zamieszkania, którzy działają w jedności z Radą i we współpracy z diecezjalnymi asystentami kościelnymi mianowanymi przez biskupów diecezjalnych. W kwestiach działań na terenie tamtych diecezji dany kapłan-asystent jest ich przełożonym z ramienia biskupa miejsca.

Odpowiedzialny (wraz z kapłanem-asystentem) organizuje pracę w małych grupach na swoim terenie, dba o jedność grup między sobą i o jedność ze Wspólnotą-Matką, wysuwa kandydatów na animatorów do zatwierdzenia przez Moderatora oraz organizuje formacje kandydatów w diecezji (w jedności z kapłanem prowadzącym formację). Jeśli nie ma ustanowionego kapłana-asystenta, odpowiedzialny diecezji reprezentuje grupę diecezjalną wobec biskupa miejsca.

     Ad 5. Grono animatorów danej diecezji stanowi podstawową grupę odpowiedzialnych za formację poszczególnych członków i kandydatów w małych grupach. Animatorzy wraz z odpowiedzialnym diecezjalnym uczestniczą w formacyjno-organizacyjnych spotkaniach dla animatorów we Wspólnocie-Matce.

Animatorzy diakonii dbają o formację specjalistyczną ich diakonii oraz o zapewnienie Wspólnocie owocnej posługi w swoim zakresie w jedności z odpowiedzialnymi za dane formacje, rekolekcje czy dzieła ewangelizacyjne.

 Władza Wspólnoty wyznacza osobyprzygotowane pod względem teologicznym i specjalistycznym do katechezy w ramach formacji kandydatów i kursów specjalistycznych. Podlegają oni bezpośrednio odpowiedzialnym za formację kandydatów.

     Ad 6. Posługa charyzmatyczna we Wspólnocie podlega Moderatorowi i prezbiterom pomagającym. Rozeznanie charyzmatów dokonuje się głównie w zakresie zewnętrznym po owocach dla Wspólnoty i Kościoła. Kierownik duchowy czy spowiednik może co najwyżej wspomagać osobę-charyzmatyka w jej osobistym rozeznaniu. To rozeznanie musi być jednak poddane prezbiterom odpowiedzialnym za Wspólnotę, którzy wydają osąd o prawdziwości charyzmatów i decydują o ich wykorzystaniu dla Wspólnoty, czy dla dzieł ewangelizacyjnych oraz określają zakres posługi, jej miejsca, czas i sposób.

Zasadniczym miejscem i czasem posługi charyzmatycznej są zgromadzenia Wspólnoty pod przewodnictwem kapłana-asystenta. Charyzmatycy ze Wspólnoty nie mogą posługiwać poza Wspólnotą lub na prośbę poszczególnych członków i kandydatów Wspólnoty bez wyraźnego pozwolenia kapłana-asystenta. Wyjątek stanowi charyzmat glosolalii, którym każdy może również modlić się na osobistej modlitwie, byle nie wzbudzało to sensacji i zgorszenia.

Na spotkaniach małych grup (z wyjątkiem Kręgów modlitewnych wspomożycieli) – za wiedzą Moderatora – animator może dopuścić glosolalię i posługę uzdrawiania, o ile chodzi o osoby, co do których nie zachodzi podejrzenie o zniewolenie. W wypadku dziwnych zachowań i zjawisk temu towarzyszących, należy zabronić korzystania z tych darów i niezwłocznie powiadomić Moderatora.

Posługa uwalniania jest ściśle zarezerwowana dla kapłanów i diakonów (z wyjątkiem egzorcyzmu większego, na który prezbiter musi uzyskać wyraźne pozwolenie biskupa miejsca). Osoby świeckie posiadające charyzmat uwalniania mogą modlić się za osoby zniewolone tylko wraz z prezbiterem we Wspólnocie.

Proroctwo, tłumaczenie języków, słowo poznania i słowo mądrości; charyzmat śpiewania hymnów duchowych, podlega ścisłym zasadom podawanym przez asystenta na danym spotkaniu.

Po rozeznaniu charyzmatów zarządzania, wspomagania, czynienia miłosierdzia, rozdzielania darów charytatywnych kapłan-asystent może zlecić poszczególnym charyzmatykom konkretne dzieła lub odpowiedzialności zgodnie z posiadanym przez nich charyzmatem i rozeznanym powołaniem.

Budzące się i rozpalane dary wiary, czynienia cudów, uzdrowień i ewangelizacji mogą być wykorzystane w życiu i misji Wspólnoty według uznania kapłana-asystenta i w posłuszeństwie jemu.

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information