Dmuchanie

Tchnięcie (łac. exsufflatio) – gest dmuchania (np. w twarz) mający podwójne znaczenie:

 

1. Jezus przekazując Ducha Świętego Apostołom TCHNĄŁ w nich (J 20,22);

 

2. gest zalecany w Obrzędzie Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych przy modlitwie egzorcyzmu w celu odpędzenia Złego, wykonywany ze słowami: „Tchnieniem warg swoich, Panie, odpędź złego ducha, rozkaż mu, aby ustąpił, bo przybliżyło się Twojej królestwo” (zobacz 2Tes 2,8).

---------------------

 

 

Gest tchnięcia, tchnienia, dmuchania (np. w twarz), stosowany czasem także przy modlitwach wstawienniczych i posłudze charyzmatycznej, sięga korzeniami praktyk we wczesnym Kościele. Podwójny ryt tchnięcia stosowano m.in. w formie podwójnego chuchnięcia celebransa na katechumena w obrzędzie chrztu:

1. exsufflatio – pierwsze tchnienie, któremu towarzyszyły słowa: „Ustąp, duchu nieczysty, i daj miejsce Duchowi Świętemu”. Ma ono na celu wypędzenie złego ducha, by dać miejsce łasce Bożej.

2. insufflatio – drugie tchnięcie (symbolizujące ciepło i życie) ze słowami: „Przyjmij Ducha Świętego przez to tchnienie i poprzez Boże błogosławieństwo”. Ma ono na celu oczyszczenie, uświęcenie i udzielenia natchnienia z Ducha Świętego.

więcej czytaj: http://mamre.pl/sklep/?77,nowosc!-tchniecie-w-imie-jezusa

Poza liturgią:

1. Tchnięcie w celu wypędzenia złego ducha

Ponieważ gest exsufflatio jest gestem wypędza­nia demona, a nie modlitwy do Boga o uwolnienie, dlatego wydaje się słusznym uznać, że w posłudze uwalniania poza liturgią mogą go stosować tylko kapłani i diakoni, a nie świeccy.

2. Tchnięcie w celu napełnienia Duchem Świętym

Ponieważ gest insufflatio nie jest ani gestem sa­kramentalnym, zastrzeżonym dla szafarzy, ani ge­stem służącym wyrzucaniu złych duchów, wydaje się, że nie ma przeszkód, by ten gest był stosowany odpowiedzialnie i bez nadużywania nawet przez świeckich posługujących modlitwą wstawienniczą, szczególnie gdy wypraszają dla danej osoby błogo­sławieństwo Ducha Świętego i modlą się o rozpale­nie darów Ducha oraz przy posłudze charyzmatami uzdrowień. Nie powinny tego gestu wykonywać neofici i osoby, które wcześniej parały się satani­zmem lub spirytyzmem, a nie były egzorcyzmowa­ne i nie przeszły dłuższego okresu rekonwalescen­cji.

Jednak jest ważne, aby wypowiadali przy tym słowa bądź w formie wezwania wiernego do przy­jęcia darów Ducha Świętego, bądź w formie mo­dlitwy do Ducha Świętego, by ożywił swoje dary i zasłał błogosławieństwo na osobę omadlaną.

Samo tchnięcie w stronę wiernego winno być wykonane z wiarą w moc Bożą, bez spodziewania się magicznych skutków i bez ostentacyjnych ge­stów, z uszanowaniem osoby omadlanej i jej wraż­liwości.

Niemniej ważny jest też kontekst posługi, która zakłada wcześniejsze pouczenie wiernych o znacze­niu gestów i form posługi. Ze względu słabą świa­domość wiernych lepiej, aby świeccy posługujący powstrzymywali się od stosowania gestu tchnięcia insufflatio, a stosowali go jedynie kapłani i diakoni.


 

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information