II stopień - Rekolekcje poewangelizacyjne 1 Kor

1. Temat

"Ubogaceni łaską oczekujemy Paruzji"

2. Koncepcja rekolekcji poewangelizacyjnych Wspólnoty Przymierza Rodzin "Mamre" [1]

Rekolekcje poewangelizacyjne są dla tych, którzy przeszli etap ewangelizacji (osobiście przyjęli Jezusa jako Pana i Zbawiciela) i doświadczyli wylania Bożych darów i charyzmatów Ducha Świętego. Rekolekcje te mają pomóc lepiej zrozumieć sens aktualnego doświadczenia, pogłębić zrozumienie swej tożsamości chrześcijańskiej i poznać zasady oceny postępowania w złym świecie i zasady rozeznawania swego powołania w Kościele i w świecie.

 

Drogowskaz 10 Wspólnoty Przymierza Rodzin „Mamre”: (przeczytaj więcej o Drogowskazie 10)

Rekolekcjesą uprzywilejowaną formą wspólnotowych ćwiczeń duchowych połączonych z kierownictwem duchowym, w czasie których wspólne otwieranie się na doświadczenie Boga przechodzącego z uwalniającą i uzdrawiającą mocą rodzi nadprzyrodzone więzi wspólnotowe, umacnia we wspólnej wierze i umożliwia przeżycie Bożego prowadzenia.

Dlatego pragnę podejmować trud przynajmniej corocznych rekolekcji wspólnotowych, aby wzrastać w doświadczeniu wiary ludu prowadzonego i wydoskonalanego przez Chrystusa.

 

Rekolekcje Wspólnoty „Mamre” jako ćwiczenia duchowe wspólnotowe różnią się od ćwiczeń indywidualnych (np. ignacjańskich), których mogą być owocnym dopełnieniem. Ich specyfika polega na przeżywaniu ich w poczuciu wspólnoty ludu Bożego, Kościoła. Chodzi w nich o wspólnotowe doświadczenie prowadzenia przez Boga. We wspólnocie Kościoła, w Ciele Chrystusa poszczególne członki są złączone ze sobą organicznie i jeśli jeden choruje, pozostałe cierpią z tego powodu, a jeśli jeden się cieszy i wzrasta, przyczynia wzrostu całemu Ciału (por. 1 Kor 12,12nn). Stąd osobiste problemy, kryzysy i trudności nie są już przeżywane jako tylko „moje”. Tę rzeczywistość przeżywamy w każdej wspólnocie w ramach Kościoła, która przez kapłana zachowuje jedność z biskupem i Kościołem. Na rekolekcjach cała wspólnota rekolekcyjna czuje się odpowiedzialna za każdego uczestnika i wspomaga go modlitwą, ofiarą, postem, obecnością i życzliwością.

Szczególną formą wspólnotowej pomocy jest wspólna modlitwa i modlitwa wstawiennicza [2] nad poszczególnymi członkami wspólnoty proszącymi o taką pomoc.

Wspólnotowe otwarcie na Słowo Boże z Pisma św. i na proroctwa (przez posługę charyzmatyczną we Wspólnocie) uczy słuchania wezwania Bożego do radykalnego pójścia za Jezusem i pomaga odkrywać powołanie i misję każdego, ale w odniesieniu do Wspólnoty, do Kościoła. Pytamy Pana nie tylko o to, co pragnie mówić do każdego nie tylko indywidualnie, ale także we wspólnocie. Jednocześnie rozważamy drogi Bożego działania w historii świętej, kiedy to Bóg wybierał jednostki, aby je posyłać ze szczególną misją do wspólnoty ludu Bożego, aby uczyć się, że od wiary i wierności wybranych i powołanych zależy w dużej mierze los całej wspólnoty.

Pomimo przeżywania współzależności członków w jednym Ciele kościelnym szanowana jest wolność każdego. Nikt nie może być przymuszony do pójścia za Panem. Jest przez Boga wezwany, zaproszony i przynaglony do osobistej odpowiedzi na zaproszenie Jezusa do pójścia za Nim, do służby Jemu w Kościele i w świecie, do świętości i do poświęcenia siebie z miłości do Pana.

Odpowiedź miła Bogu zakłada wewnętrzną wolność człowieka. Stąd Wspólnota z cierpliwością wspomaga osoby zniewolone, cierpiące z powodu zranień i blokad wewnętrznych, emocjonalnych czy duchowych, na ich prośbę posługuje wobec nich modlitwą o uzdrowienie wewnętrzne lub uwolnienie.

Modlitwy, często długie, z posługą wobec osób potrzebujących są wyrazem miłości i poczucia odpowiedzialności za chore członki Ciała.

Wspólnotowe stawanie przed Bogiem w jedności modlitwy wiary jest szczególnym wydarzeniem zbawczym, w którym – według obietnicy – Pan jest obecny, aby działać. Pan Jezus przychodzi uzdrawiać, uwalniać, nauczać, wzywać, zapowiadać, udzielać Ducha Świętego i charyzmatów służących budowaniu Kościoła.

Rytm rekolekcji jest wyznaczany przez Słowo Boże, które zapowiada Boże działanie w czasie rekolekcji. Prowadzenie ćwiczeń duchowych tego typu wymaga posłuszeństwa Słowu Bożemu, pójścia za nim i ufnej wiary, że Bóg będzie działał tak, jak zapowiedział. Bóg objawia się jako wierny swoim obietnicom. Rekolekcje rozumiane jako ćwiczenia duchowe (tzn. również jako wysiłek człowieka) znajdują swe dopełnienie w doświadczeniu Boga, który przychodzi nie tylko w Słowie, ale też w mocy Bożej (przejawiającej się w cudach) i w Duchu Świętym (por. 1 Tes 1,5) przekonując o prawdziwości głoszonej i rozważanej Ewangelii. Ćwiczenia w formie modlitwy medytacyjnej, rozważania i studiowania Słowa Bożego, dzielenia się, pokuta są koniecznym przygotowaniem na konkretne doświadczenie Boga, który przebacza, jedna z sobą, uwalnia, uzdrawia i obficie wylewa swego Ducha Świętego.

To ostatnie doświadczenie jest głównym celem rekolekcji „Mamre”. Uwieńczeniem nawrócenia człowieka jest entuzjastyczne poddanie się dobrowolnie, w wolności, prowadzeniu przez Ducha Świętego, który jest mocą Miłości, inspirującą życie nowego człowieka w Chrystusie.



[1] Por. Wspólnota Przymierza Rodzin „Mamre”, oprac. Wł.Cyran, Częstochowa 2001, 85-98.

[2] Zobacz Wł. Cyran, Modlitwa wstawiennicza, Częstochowa 2002.

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information