Drukuj

Posługa proroków

Spotkania i posługa proroków
 
W miarę możliwości kapłani odpowiedzialni organizują spotkania modlitewno-formacyjne i warsztaty dla proroków.
 

Zasady posługi proroków

wypracowane we Wspólnocie Przymierza Rodzin Mamre

 

Podręcznikiem podstawowym zawierającym szczegółowe wskazania nt. tej posługi jest

Książka Moderatora, ks. Wł. Cyrana, „Co mówi Duch do Kościołów”. Prorok, prorokowanie i proroctwo wczoraj i dziś, 2012.

Ponadto należy dokłądnie zapoznać się z teorią i praktyką dotyczącą charyzmatów pokrewnych:

Ks. W. Cyran, Charyzmaty Ducha Świętego I: Słowo mądrości i słowo poznania, 2012.

Ks. W. Cyran, Charyzmaty Ducha Świętego II: Charyzmaty rozeznawania duchów i interpretowania proroctw, 2012.

 

 

1. Charyzmat Wspólnoty domaga się pielęgnowania charyzmatu prorockiego, aby on nie zgasł, ponieważ słowo prorockie stanowi istotny czynnik w poznawaniu woli Bożej we Wspólnocie.

2. Posługa charyzmatyczna we Wspólnocie podlega Moderatorowi i prezbiterom pomagającym (mianowanym przez biskupów).

3. Rozeznanie charyzmatów dokonuje się głównie w zakresie zewnętrznym po owocach dla Wspólnoty i Kościoła. Kierownik duchowy czy spowiednik może co najwyżej wspomagać osobę-charyzmatyka w jej osobistym rozeznaniu. To rozeznanie musi być jednak poddane prezbiterom odpowiedzialnym za Wspólnotę, którzy wydają osąd o prawdziwości charyzmatów i decydują o ich wykorzystaniu dla Wspólnoty i dla dzieł ewangelizacji oraz określają zakres posługi, jej miejsce, czas i sposób posługi. 3. Gdy chodzi o proroków, to posługa tej grupy winna dokonywać się zgodnie z zasadami podanymi w 1 Kor 14 i z rozporządzeniami Moderatora.

4. Zasadniczym miejscem i czasem posługi charyzmatycznej  (w tym prorockiej) są zgromadzenia Wspólnoty pod przewodnictwem kapłana-asystenta. Charyzmatycy ze Wspólnoty nie mogą posługiwać poza Wspólnotą lub na prośbę poszczególnych członków i kandydatów Wspólnoty bez wyraźnego pozwolenia kapłana-asystenta. Wyjątek stanowi charyzmat glosolalii, którym każdy może również modlić się na osobistej modlitwie, byle nie wzbudzało to sensacji i zgorszenia.

5. Posługa proroków i rozeznanie prorockie powinna towarzyszyć wszystkim ważniejszym decyzjom Wspólnoty. Należy prosić do tej posługi w tym wypadku sprawdzonych i pewnych proroków, a nie wszystkich, którzy mają „proroctwo”. Można także prosić Pana o Słowo z Pisma Świętego lub odczytać z liturgii danego dnia, by w nim szukać światła. Prorok będzie uznany za wiarygodnego, gdy jego życie odpowiada powołaniu chrześcijańskiemu i gdy po co najmniej 5 latach posługi można stwierdzić, że jego posługa jest prawdziwa (słowo powoduje skutki, sprawdza się) i owocna (nie powoduje niepotrzebnego zamieszania i przynosi pozytywne owoce nawrócenia wielu. W innych wypadkach kapłan musi rozważyć dobrze słowo przekazane jako proroctwo i przez osobistą modlitwę zdobyć moralną pewność, że powinien iść za tym słowem podawanym za proroctwo, choć w żadnym wypadku nie jest zwolniony od rozeznawania i nie może lekceważyć proroctwa ani lekać się dzieł i charyzmatów Ducha Świętego. W wypadku proroków pewnych powinien bardziej liczyć się z koniecznością posłuszeństwa temu słowu.

6. Decyzje Rady Wspólnoty winny być poprzedzone modlitwą o rozeznanie w ramach samej Rady, ewentualnie rozeznaniem przez grupę proroków wyznaczonych przez Moderatora. Do tej grupy Moderator może powołać osoby, które są członkami Wspólnoty i zostały rozeznane ich charyzmaty prorockie w wystarczającym stopniu, aby Rada mogła zaufać ich proroctwom w kwestiach rozeznania drogi Wspólnoty.

7. Na spotkaniach i rekolekcjach nie wolno posługiwać darami poznania czy proroctwem w grupach wstawienniczych bez obecności Moderatora, chyba że uznany prorok ma wyraźne pozwolenie od niego. Nie przekazujemy ludziom żadnych świateł prorockich w grupach wstawienników. Wyznaczeni prorocy posługują charyzmatem proroctwa publicznie przez mikrofon pod ścisłym nadzorem Moderatora. Obowiązuje zakaz prorokowania pokątnie i na prośbę poszczególnych osób.

8. Prorokowanie powinno odbywać się publicznie, aby inni mogli to roztrząsać i rozeznawać, i żeby kapłani odpowiedzialni mogli od razu interweniować w przypadku naudużyć czy ewidentnie fałszywych proroctw (np. głoszących herezję lub wzywających do złych rzeczy).

9. Nie wolno dopuszczać do prorokowania gości z zewnątrz podających się za proroków lub polecanych przez przełożonych innych wspólnot czy ruchów, którzy we Wspólnocie Mamre nie przeszli koniecznej, dłuższej weryfikacji.

10. Nie wolno nikogo zmuszać do posługi, szczególnie kiedy sam prorok uważa, że jest w trudnym stanie duchowym lub w stanie grzechu.

11. Oprócz kapłanów odpowiedzialnych, cała Wspólnota jest zobowiązana do angazowania się w rozeznawanie proroków, winna czuwać, by na czas reagować w wypadku nadużyć, prorokowania pokątnego, samozwańczych proroków i innych niepokojących zachowań. Odpowiedzialność za ten charyzmat zobowiązuje do rozwijania go przez osoby obdarowane oraz do dawania świadectwa o owocności tej posługi w wypadku jednoznacznych, dostrzegalnych pozytywnych owoców posługi konkretnych proroków.

12. Sami prorocy zobowiązani są do prowadzenia życia zgodnego z Ewangelią, do głębszej modlitwy i praktykowania rozeznania duchowego (wg zasad św. Ignacego z Loyoli), do gotowości posługi, do odważnego i dojrzałego przekazywania proroctw, które będą poddane rozeznaniu, do dbania o dokładne poznanie światła od Boga (rozeznanie w sumieniu), o wyraźne i głośne (słyszalne dla wszystkich) wypowiedzenie proroctwa oraz do roztrząsania znaczenia proroctwa (odniesienia do konkretnej sytuacji osób i wspólnoty). Prorocy są też zobowiazani do pogłębiania wiedzy o tym charyzmacie.

13. Prorocy początkujący powinni współpracować z prorokami bardziej zaawansowanymi, aby wymieniać doświadczenia, uczyć się posługi i jej zasad, poddawać się rozeznaniu bardziej zaawansowanych.

14. Osoby niepowołane do posługi na danym spotkaniu, a postrzegające w sobie jakieś natchnienia, nie powinny ich lekceważyć, ale po upewnieniu się w sumieniu, że mogą one pochodzić od Ducha Świętego, powinny powiedzieć o nich kapłanowi odpowiedzialnemu, który zdecyduje, czy te natchnienia powinny być wypowiedziane głośno wobec zgromadzenia i rozeznawane.

15. Niniejsze rozporządzenia mają chronić posługę przed nadużyciami szkodzącymi adresatom natchnionej mowy i ośmieszającymi samą posługę. Naruszenie tych rozporządzeń oznacza, że człowiek nieposłuszny nie działa z Ducha Bożego. O nadużyciach należy bezwzględnie poinformować Moderatora lub innego kapłana odpowiedzialnego.

Moderator

Opublikowano 23.09.2012

 

W związku z posługą na rekolekcjach chciałem doprecyzować kilka spraw, które w książce o proroctwie może nie są łatwe do wyczytania, a może niektórych nie ma. Każde doświadczenie ubogaca nas i prowokuje do refleksji. Bezwzględnie zachęcam do przeczytania dokładnie mojej ksiazki o proroctwie, a na bieżąco dodaję kilka uwag, które będę poszerzał sukcesywnie w miarę koneiczności.

Pielęgnacja charyzmatu wymaga ciągłego czuwania. Rzucam kilka dopowiedzeń:

   1. Weryfikacja charyzmatu musi przebiegać równocześnie przez badanie

a) zewnętrzne: owoców dla wspólnoty (to weryfikuje kapłan odpowiedzialny)

b) oraz wewnętrzne: jakie owoce rodzi to wewnątrz rozeznawanego natchnionego (to czyni sam charyzmatyk w wielkiej szczerości i przy pogłębionym życiu duchowym, modlitewnym, w głębi sumienia badając owoce dla siebie)

  2. Ważne jest, czy są weryfikujące potwierdzenia "świateł prorockich/ poznań" ze strony ludzi z zewnątrz, przy czym potwierdzenie potwierdzeniu nie jest równe.  Trzeba zwracać uwagę na treść „proroctwa/poznania”

a) poznania zbyt ogólne są praktycznie nieweryfikowalne i niefalsyfikowalne, nawet jeżeli wielu się doń przyznaje,

b) proroctwo w formie: "To mówi Pan: Kocham Was..." – może być proroctwem, ale jest nieweryfikowalne. Jest bardziej wiarygodne, gdy wypowiada je sprawdzony prorok i gdy powoduje od razu widoczne skutki (np. kogoś dosłownie i w przenośni powala).

c) im poznania bardziej szokujące adresatów, bo odsłaniają ich tajemne sprawy lub przezeń zapomniane, tym bardziej jest prawdopodobne, że poznanie ma charakter nadprzyrodzony, ale jeszcze trzeba zweryfikować, czy pochodzi od Boga czy od demona (po owocach).

d) Jeśli jest możliwość, to można porozmawiać z osobą, która identyfikuje się z proroctwem, na temat, jak dokładniej wygląda sprawa poruszona w proroctwie, by prorok mógł porównać ze swym wewnętrznym poznaniu (np. gdy ktoś identyfikujący się z proroctwem mówi jeszcze o pewnych szczegółach, których prorok nie wypowiedział, ale je w swym poznianiu "widział", można rozpoznać identyczność z poznaniem, które nie było do końca wypowiedziane).

e) Zatem nie wystarczy odznaczyć sobie krzyżykami, ile wypowiedzianych „świateł” zostało potwierdzonych przez adresatów proroctwa i ile razy (to może zupełnie być nieadekwatne i dla rzetelności może nic nie mówić). Trzeba uwzględniać, czy potwierdzone są te światła wyjątkowo dokładne – i to nie tylko co do zgodności szczegółów ze światła z życiem danej osoby, ale też gdy chodzi o owoce.

f) Trzeba badać OWOCE tych świateł w życiu adresatów od razu i w dłuższym czasie (czy spowodowało to zryw duchowy ku Bogu, nawrócenie, pocieszenie czy też zamęt, niesmak, zniechęcenie względem spraw Bożych i proroctwa… i to nie dlatego, że ktoś się nie chce nawrócić, ale z jakichś często niewytłumaczalnych powodów (czyli z powodu tajemniczego wpływu złego ducha, z którego pochodziło to „światło”)

   3. W sobie trzeba badać, czy „światło” jest zaskakujące i nowe dla samego proroka

a) gdy prorok wie coś skądinąd, to może to nie proroctwo, tylko z pamięci lub od swego rozumu

b) trzeba uważać i raczej powstrzymywać się od wypowiadania czegoś, co jest naszym pragnieniem, by nie podawać jako proroctwa swoich pomysłów. To dyskwalifikuje proroka, który wykorzystywałby proroctwo dla przeprowadzenia swych planów lub dla powiedzenia innym tego, czego nie chce lub wstydzi się powiedzieć, lub boi się narazić;  

c) trzeba uważać, by nie naśladować innych proroków i wypowiadać jako swoje proroctw zasłyszanych

d) również co do formy proroctwa (słowo poznania, formuła posłańca) trzeba się badać, czy naśladujemy innych, czy faktycznie tak mówi do nas Pan.

 

Piszę to, nie żeby gasić Ducha, ale rozeznawać dokładniej.

                                                                               10.08.2013  Moderator

 

 

 

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information