Drukuj

Kapłani we Wspólnocie

Kapłani we Wspólnocie Kapłani tworzą szczególną grupę we Wspólnocie z racji kapłaństwa oraz z racji przynależności do prezbiterium danej diecezji lub do zakonu czy zgromadzenia. Ich kandydatura i członkostwo we Wspólnocie nie są możliwe bez przynajmniej domyślnej zgody biskupa czy przełożonego. Domyślna zgoda oznacza, że biskup czy przełożony został poinformowany o kandydowaniu kapłana do Wspólnoty i nie wyraził wyraźnego sprzeciwu. Kandydowanie kapłana jest możliwe tylko wówczas, kiedy jego śluby, przyrzeczenia, zobowiązania wynikające ze stanu i obowiązki nie stoją na przeszkodzie przyjęcia zobowiązań wynikających z kandydatury, czy członkostwa. Kandydujący kapłani zobowiązani są do uczestnictwa w rekolekcjach, w otwartych spotkaniach ewangelizacyjno-modlitewnych, w małej grupie kapłańskiej lub innej oraz do zapoznawania się z charyzmatem i duchowością Wspólnoty albo przez udział w formacji kandydatów, albo przez osobiste studium i modlitwę. Brewiarz kapłański tylko w części zastępuje lekturę Pisma Świętego. Wskazane jest, aby kapłani podejmowali dodatkową lekturę Pisma Świętego wraz z komentarzami, pogłębione studium teologii dogmatycznej, duchowości, moralności, liturgiki, psychologii, prawa kanonicznego i aktualnych dokumentów Stolicy Apostolskiej. Kapłani-sympatycy to ci, którzy choćby sporadycznie uczestniczą w otwartych spotkaniach Wspólnoty i w prowadzonych przez nią rekolekcjach parafialnych i szkolnych. Tych kapłanów Wspólnota zaprasza też do pomocy (w roli spowiedników) i do uczestnictwa w rekolekcjach zimowych i letnich Wspólnoty. Klerycy i siostry zakonne, alumni seminariów duchownych i siostry zakonne nie mogą kandydować do Wspólnoty, ale mogą być jej sympatykami i – za zgodą swych przełożonych – mogą brać udział w spotkaniach modlitewnych i formacyjnych Wspólnoty oraz w rekolekcjach zimowych i letnich.

 

Instrukcje dla kapłanów

 

  1. Status kapłanów we Wspólnocie
  2. O kierowaniu Wspólnotą
  3. O co powinien zadbać asystent diecezjalny
  4. O posłudze proroków i nauczycieli
  5. O kierownictwie duchowym we Wspólnocie
  6. O współpracy i współdziałaniu między diecezjami
  7. O specyfice Wspólnoty
  8. O formacji
  9. O zaangażowaniu diecezjalnym i parafialnym
  10. O ewangelizacji we Wspólnocie i przez Wspólnotę
  11. O małych grupach
  12. O spotkaniach diecezjalnych (opłatek...)
  13. O rekolekcjach zimowych i wakacyjnych
  14. O działalności charytatywnej
  15. O finansach

 

 

1. Status kapłanów we Wspólnocie

       - jest określony w Statucie i w pierwszym Drogowskazie, które mówią najpierw o Moderatorze, który „jest odpowiedzialny za duchową formację członków i kandydatów zgodnie z charyzmatem i celami Wspólnoty” (por. Statut par. 16 nr 1) i jest „przełożonym” Wspólnoty (por. Statut par. par 14). Należne jest mu „synowskie posłuszeństwo i miłość” (por. Drogowskaz 1).

       - Moderator wraz z Radą, odwołując się do opinii animatorów małych grup, stara się rozeznawać powołanie kandydatów do Wspolnoty i decyduje o ich przyjęciu w poczet członków

       - rola asystentów diecezjalnych wobec osób z ich diecezji jest identyczna z rolą Moderatora

 

 

2. O kierowaniu Wspólnotą

       - kierowanie Wspólnotą jest autentycznym kierowaniem, czyli polega na podejmowaniu decyzji na mocy władzy udzielonej asystentom przez ich biskupów. Jest więc kierowaniem w imieniu Biskupa diecezjalnego;

       - specyfika drogi Wspólnoty domaga się od kapłanów postawy św. Jozefa, który nie boi się „brać do siebie” dzieł z Ducha Świętego, pełni rolę ojca, któremu zlecona jest opieka nad Rodziną, słucha Bożych natchnień, pouczeń i idzie za nimi, aby prowadzić bezpiecznie pośród prześladowań i złożonych sytuacji życiowych (por. książka „Wspólnota Przymierza Rodzin MAMRE” nt. roli kapłanów)

       - istotny jest Drogowskaz nt. Rekolekcji, bo on wyraża charakter drogi Wspólnoty poddającej się prowadzeniu Boga, który przechodzi pośród nas ze swoją zbawczą mocą.

       - Kierowanie Wspólnotą domaga się nieustannego wsłuchiwania się w głos Boga i w Jego natchnienia: w Piśmie Świętym, w nauczaniu Kościoła, na Liturgii, na adoracji i osobistej modlitwie, w posłudze prorockiej. Ta ostatnia winna być pieczołowicie pielęgnowana i oczyszczana, bo jest wielkim skarbem, darem Boga dla Wspólnoty, ale trudnym darem domagającym się rozpoznawania, pielęgnowania, czuwania i posłuszeństwa słowu prorockiemu.

 

3. O co powinien zadbać asystent diecezjalny

       - o ukształtowanie Wspólnoty misji (grupy najbliższych i dyspozycyjnych współpracowników) i rady diecezjalnej, szczególnie dla działań wewnątrzdiecezjalnych

       - o ścisłą współpracę z odpowiedzialnym regionalnym (diecezjalnym), koordynującym pracę animatorów małych grup

       - o współpracę z animatorami

       - o rozwój diakonii muzycznej, liturgicznej, charytatywnej oraz o dystrybucję materiałów formacyjnych i ewangelizacyjnych

       - o rozeznanie kadry animatorów i kandydatów na przyszłych animatorów

       - o zespół formacyjny dla formacji nowych kandydatów (w Czeladzi)

       - o rozwój charyzmatów, szczególnie proroctwa

       - o ciągłe rozeznawanie drogi Bożej dla grupy diecezjalnej i jej powołania

 

4. O posłudze proroków i nauczycieli

       Punktem odniesienia dla uporządkowania posług we Wspólnocie jest Ef 4,7nn ukazujący hierarchię charyzmatów urzędowych:

1. apostołowie,

2. prorocy,

3. pasterze,

4. ewangelizatorzy,

5. nauczyciele.

Asystenci diecezjalni  reprezentują następców Apostołów, tj. biskupów, i oni są głównymi odpowiedzialnymi we Wspólnocie. Ale już na drugim miejscu są prorocy, co oznacza, że w prowadzeniu Wspólnoty ich głos (poddany rozeznaniu tych pierwszych) jest decydujący i jest przed wszystkimi rozeznaniami dokonywanymi ludzkimi siłami. Pasterze stanowią grupę odpowiadającą we Wspólnocie innym kapłanom-współpracownikom oraz Radzie wraz z animatorami (?), którzy w różny sposób partycypują w pasterskiej trosce nad Wspólnotą. Szczególne miejsce ewangelizatorów (Wspólnoty misji?) świadczy o szczególnym rysie Wspólnoty, która ma charakter ewangelizacyjny, ale także o szczególnym powołaniu Kościoła do ewangelizacji świata. Im się należy szczególny szacunek ze względu na ważność misji. Za nimi dopiero idą nauczający, którzy kontynuują misję ewangelizacji przez dalsze nauczanie zewangelizowanych, tj. przez katechezę i formację w różnych formach.

       Posługa proroków i rozeznanie prorockie powinna towarzyszyć wszystkim ważniejszym decyzjom Wspólnoty. Należy prosić do tej posługi w tym wypadku sprawdzonych i pewnych proroków, a nie wszystkich, którzy mają „proroctwo”. Można także prosić Pana o Słowo z Pisma Świętego lub odczytać z liturgii danego dnia, by w nim szukać światła. Prorok będzie uznany za wiarygodnego, gdy jego życie odpowiada powołaniu chrześcijańskiemu i gdy po co najmniej 3 latach posługi można stwierdzić, że jego posługa jest prawdziwa (słowo powoduje skutki, sprawdza się) i owocna (nie powoduje niepotrzebnego zamieszania i przynosi pozytywne owoce nawrócenia wielu. W innych wypadkach kapłan musi rozważyć dobrze słowo przekazane jako proroctwo i przez osobistą modlitwę zdobyć moralna pewność, że powinien za nim iść, choć w żadnym wypadku nie jest z tego zwolniony. W wypadku proroków pewnych powinien bardziej liczyć się z koniecznością posłuszeństwa temu słowu.

 

 

5. O kierownictwie duchowym we Wspólnocie

       Jest ono rozumiane jako towarzyszenie duchowe, a nie sterowanie ludźmi. Ma pomóc człowiekowi rozpoznać działanie Boże w jego życiu, lepiej poznać siebie (wady i cnoty, predyspozycje) oraz dary Boże: powołanie, łaski i charyzmaty. Kierownik (kapłan, zasadniczo nie traktujemy rozmowy z animatorami jako konkretnego kierownictwa duchowego) ma też pomóc rozpoznać powołanie do Wspólnoty, co zakłada, że nie jest on negatywnie nastawiony do Wspólnoty. Odradzamy korzystania z kierownictwa u osób, które nie są wolne od uprzedzeń, są stronnicze i nie dlatego nie są zdolne rozpoznać obiektywnie śladów działania Ducha Świętego w duszy człowieka, którego pierwszym kierownikiem jest sam Duch Święty. Kierownik nie może z góry podważać drogi Wspólnoty, która ma błogosławieństwo biskupów miejsca, ani charyzmatów, które Kościół nakazuje wszystkim z wdzięcznością przyjmować (por. KKK 799nn).

       Oprócz kierownictwa indywidualnego, kapłani kierują wiernymi i ich życiem duchowym przez swoje nauczanie kierowane do wszystkich lub do poszczególnych grup. Należy znać granice kierownictwa ogólnowspólnotowego, szanując osobiste powołanie i  szczególną drogę każdego wiernego. Wspólnota i jej cele nie są celami samymi w sobie i nie mogą  sprzeciwiać się prowadzeniu Ducha Świętego wobec poszczególnych wiernych. Rozpoznanie powołania do Wspólnoty wiąże się jednak z wyborem tej samej drogi w tym samym charyzmacie Wspólnoty, a więc jego konsekwencją jest decyzja uczestniczenia w dziełach Wspólnoty i w realizacji jej powołania i celów.

 

6. O współpracy i współdziałaniu między diecezjami

       Jesteśmy na etapie wypracowywania modelu współpracy. Asystenci w swoich diecezjach posiadają kościelną władzę nad kandydatami z ich diecezji w zakresie udzielonym im przez biskupa diecezjalnego.

       W sprawach ogólnowspólnotowych, rekolekcji zimowych i wakacyjnych, realizacji charyzmatu Wspólnoty – zależą od Moderatora.

 

7. O specyfice Wspólnoty

       Wspólnota opiera się na integralnej duchowości chrześcijańskiej w Kościele Katolickim, dlatego przyjmuje i praktykuje to wszystko, co jest właściwe życiu chrześcijańskiemu. Patrząc odgórnie dzieli z Kościołem duchowość, czyli ma jedną z nim duchowość.

       Charyzmat Wspólnoty określa jej specyficzną rolę i funkcję, tak jak różne charyzmaty w eklezjalnym Ciele różnicują funkcję poszczególnych członków Kościoła. Swój charakter ponadparafialny i ponaddiecezjalny Wspólnota czerpie ze swego powołania ewangelizacyjnego. To misja ewangelizacji, która jest jej podstawowym powołaniem, uzasadnia i usprawiedliwia jej wymiar ogólnokościelny (por. art. Ratzingera), bo cały Kościół jest misyjny i misja ewangelizacyjna Kościoła jako pierwsza wobec ustanowienia kościołów lokalnych nadaje mu charakter ogólnoświatowy (ewangelizacja świata). Właśnie przez dzieło ewangelizacji Wspólnota przekracza granice poszczególnych diecezji i wciąż się rozszerza.

 

8. O formacji

       - zob. ogólny program formacyjny Wspólnoty.

- Asystenci mogą organizować formację dla osób ze swej diecezji i ją prowadzą wraz ze swoimi zespołami diecezjalnymi

 

9. O zaangażowaniu diecezjalnym i parafialnym

       - za wiedzą biskupa diecezjalnego mogą organizować ewangelizację w różnych formach: czy to przez uczestnictwo w diecezjalnych działaniach ewangelizacyjnych czy to organizując własne (mamrockie) spotkania modlitewno formacyjne (z Mszą św. o uzdrowienie, kerygmatem, świadectwami, adoracją)

       - w wielu parafiach Mamroki prowadzą adoracje Najśw. Sakramentu, co jest szczególną formą zaangażowania członków Wspólnoty w życie swoich parafii.

 

10. O ewangelizacji we Wspólnocie i przez Wspólnotę

       Dokonuje się ona na comiesięcznych spotkaniach modlitewno-ewangelizacyjnych, formacji wewnątrzwspólnotowej i na rekolekcjach ewangelizacyjnych wakacyjnych.

 

11. O małych grupach

       Mała grupa (patrz drogowskaz) prowadzona jest przez animatora, choć może być obecny kapłan.

 

12. O spotkaniach diecezjalnych (opłatek...)

       Stanowią one formę spotkania integracyjnego w diecezji. Winny być związane z haggadą wigilijną, czyli wspomnieniem historii Wspólnoty i wielkich dzieł Bożych w jej historii. Jest to jednocześnie Dzień Wspólnoty diecezjalnej. Można na to spotkanie zaprosić biskupa, aby mógł spotkać się z całą Wspólnotą z diecezji, i dokonać wobec niego prezentacji Wspólnoty i jej historii, co zastępuje ową haggadę.

 

13. O rekolekcjach zimowych i wakacyjnych

       Są one najistotniejsze dla rodzenia Wspólnoty i wzajemnych więzi, bo wiążą się z przeżyciem doświadczenia podstawowego: spotkania z Bogiem we Wspólnocie. Należy je traktować jako obowiązkowe.

 

14. O działalności charytatywnej

       Działalność charytatywna jest ściśle związana z misją ewangelizacji i nie wolno jej zaniedbywać. Winny być osoby odpowiedzialne za tę działalność. Winny one dysponować zbieramy ofiarami na te cele pod ścisłą kontrolą kapłana, który winien też mieć pieczę nad finansami.

 

15. O finansach

Obecnie finanse podlegają moderatorowi częstochowskiemu i radnemu-skarbnikowi, a asystenci innych diecezji mogą dysponować zbieraną tacą w swych diecezjach.

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information