Drukuj

Śluby we Wspólnocie.Wyjaśnienia

 

            Śluby we Wspólnocie. Wyjaśnienia

 

Śluby składane przez członków przy przystępowaniu do przymierza,

 

Krucjata abstynencka

 

Zobowiązania modlitewne ślubowane

 

 

 

Ślub jest to świadoma i dobrowolna obietnica uczyniona Bogu odnośnie do konkretnego dobra, możliwego do zrealizowania, lepszego niż rzecz przeciwna, większego niż to, które ewentualnie trzeba będzie opuścić na skutek złożonego ślubu.. Nie jest tylko zamiarem czy postanowieniem, lecz prawdziwym zobowiązaniem się wobec Boga i należy je wypełnić. Składający ślub musi działać świadomie i dobrowolnie, a więc ślub złożony pod przymusem, zastraszeniem czy wymuszony podstępnie jest nieważny z samego prawa (KPK kan. 1191 par. 3).

 

Nie ślubujemy wyrzeczenia się tego, co jest zakazane przez przykazania (np. palenie papierosów czy narkotyki), bo powstrzymanie się od tego jest obowiązkiem moralnym każdego z przykazania „Nie zabijaj!”. Odnośnie do tych spraw podejmujemy mocne postanowienia poprawy, by nie grzeszyć. Trzeba dodać, że nie byłoby właściwe składanie ślubów odnośnie do jakiegoś dobra, możliwego do zrealizowania, lepszego niż rzecz przeciwna, większego niż to, które ewentualnie trzeba będzie opuścić na skutek złożonego ślubu, a jednocześnie grzeszyć przez palenie papierosów czy zażywanie narkotyków.

 

Ślub można złożyć po dobrym zastanowieniu się i ewentualnie zasięgnięcia rady stałego kierownika duchowego.

 

Śluby dzielimy na publiczne (zakonne, ślub celibatu zwiany ze świeceniami) oraz prywatne. We Wspólnocie mamy do czynienia zasadniczo ze ślubami prywatnymi, nawet jeśli są czynione w czasie przystąpienia do przymierza czy składania Krucjaty abstynenckiej.  Ślub abstynencji od napojów alkoholowych w ramach Krucjaty abstynenckiej i śluby związane z przystąpieniem do przymierza jako członek Wspólnoty Przymierza Rodzin Mamre są (wg Kodeksu Prawa Kanonicznego) tzw. ślubami prywatnymi, które zasadniczo składamy pod sankcją grzechu lekkiego, chyba że dana osoba ślubuje inaczej (tzn. wyraźnie pod sankcją grzechu ciężkiego), czego raczej nie należy czynić.

 

            Ślub ma być pełniejszym darem z siebie, bo wzmacnia wolę służenia Bogu i zwiększa zasługę przez podjęcie zobowiązań dodatkowych. Wtedy ślub jest wielkim aktem chwały Bożej, bo człowiek rezygnuje na przyszłość ze swobody swych wyborów. Powinien być podjęty w poczuciu odpowiedzialności i z najlepszą wolą wypełnienia ślubu. Trzeba wnikać w ducha ślubu, by nie wypełniać tylko, co do litery (niebezpieczeństwo faryzeizmu).

 

            Grzechem jest składanie Bogu ślubów lekkomyślnych, bez zastanowienia się i bez chęci ich wypełnienia. Jest grzechem też staranie się o anulowanie ślubu już złożonego z powodu braku chęci wypełnienia go, nie mówiąc już o lekceważeniu czy nie wypełnianiu złożonych ślubów. Jest też grzechem lub niedoskonałością tłumaczenie sobie ślubów w sposób minimalistyczny lub wykrętny, a także zamieniania ślubów bez ważnej przyczyny, z kaprysu i niestałości w dobrym.

 

Śluby wygasają na skutek upływu czasu oznaczonego dla ich wypełnienia (śluby czasowe) lub dyspensy (zwolnienia) udzielonej przez kompetentną władzę kościelną. Do dyspensy wymagana jest słuszna przyczyna (np. większa korzyść duchowa, zbyt wielka trudność zachowania ślubów, wielkie skrupuły itp.). Sam ślubujący może zamienić przedmiot ślubu prywatnego (to, co ślubował) na większe dobro lub równorzędne.

 

            Zamiany ślubu na równorzędny lub lepszy nie czyni spowiednik, lecz sam ślubujący. Spowiednik może wyjaśnić penitentowi, jaki ślub jest równoważny lub lepszy, a więc dozwolony do zmiany. Gdyby zamiana miała być na mniejsze dobro, może to uczynić ten tylko, kto władzę dyspensowania (jak poniżej).

 

            Od ślubów prywatnych (np. wyżej wspomnianych) może dyspensować ordynariusz miejsca i proboszcz wobec podwładnych i podróżnych (KPK 1196), ale dla słusznej przyczyny i jeśli dyspensa nie narusza praw przez innych nabytych.

 

            W wypadku nieletnich lub osób żyjących w bliskiej wspólnocie (współmałżonek lub przełożony) przed złożeniem ślubu zależny powinien porozmawiać z ojcem, partnerem lub przełożonym, czy się zgodzi na dany ślub, który naruszałby prawa i kompetencje tego, kto ma władzę („potestas dominativa”). W wypadku złożenia ślubu bez zgody lub w wypadku zaistnienia słusznej przyczyny (naruszenia praw innych lub szkody ponoszonej przez innych) ten ślub może zawiesić (na pewien czas) ten, kto ma ową władzę (np. ojciec wobec niepełnoletniego dziecka). Z chwilą zmiany sytuacji odżywa obowiązek wypełnienia ślubu.

 

 Ks. dr Włodzimierz Cyran

 

Strona Wspólnoty Przymierza Rodzin MAMRE używa plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza wyrażenie zgody. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies oraz jak je usunąć zobacz Polityka prywatności.

Akceptuję pliki cookie z tej strony internetowej.

EU Cookie Directive Module Information